تو از نبیره اشکی و آه افتاده

و دسترنج هزاران نگاه افتاده

شبی درون سکوتی که خالی از عشق است

تنی شکسته سر چهارراه افتاده

تمام درد تنش در دو چشم او گل کرد

و بغض شد همه از اشتباه افتاده

در آن سکوت کسی اتفاق می افتد

تو اتفاق شدی از گناه افتاده

و از تلاقی چندین نگاه آلوده

تو مانده ای و سری بی کلاه افتاده

...

و بعد روی سکوی کنار یک معبد

دو چشم خیس تهی از نگاه افتاده

...

تمام عمر فکر میکردم

اینکه خیس میشوم گناه باران است

مینویسم : سر تا پایم خیس شده    

تو بخوان : دوستت دارم

سلام بالاخره تصمیم گرفتم که تارهای تنیده شده بر در این وبلاگ رو با دل پر از دنیا پاک کنم  ....               

            ای بخت کج مدار مـــــــدارا نمی کنی  

             زندان بی حصار مــــــــدارا نمیکنی

                                                               ته مانده ام به شب ز صدای تو میرود

                                                               پــایان انتظـــــار مــــــــــدارا نمیکنی

         این خار بی حصار سکوت از تو می برد

           شیرین شوره زار مـــــدارا نمی کنی

                                                              باران تف زده  دل  ما  شد  کویــــر تو

                                                               با قلب تار و مار مـــــــــدارا نمی کنی

         در ساحلت جنون لب دریــا  نمیدهم

        مرداب بی قرار مــــــدارا نمـی کنی

                                                           تحریک میکنی  که  بیفتم  به  پای  تو

                                                           حتی به مور و مار مــدارا نمــی کنی

       امروز بی تو ام به زنا کاریم دهـم

      فردای سنگ سار مدارا نمــی کنی

                                                           افتاده زیر بار گنــــــاهت نجــابتت

                                                            مردار زیر بار مــــــــدارا نمیکنی

      سنگی شدم شده از سنگ سینه ها

      تقدیر مرده خوار مـــدارا نمی کنی

                           در بزم فال تو خوره افتاده در غزل

                             اشعار تیر و تار مدارا نمی کنی

      تقديم به او که چشمانش بهانه ی اين غزل شد........                    

                   بـــه نام خــــــــداوند چشــمان تو      

                  خدای هنرمنــد چشمان تو

            همان که جهان را چنان ساخته ست

                 که باشد خوشايند چشمان تو

            همــــان که خودش مانده تو کيستی

                ودرچون ودرچندچشمان تو

            نگــــــاهی و آهـــی و بی اختيــار

                دل افتاد در بند چشــمان تو

           به هر گونه می خواست ما را کشيد

                  نگـــاه توانمند چشمـان تو

           و هر گونه می خواست ما را کشيد

                   نگــاه هنرمند چشمان تو

             گرفتـند از کـــاسه ی چشـــمهـام

                   گدايی لبخند چشمان تو

             کجـــا را بگــردم که پيدا کنــم؟؟

                 دوخورشيدمانندچشمان تو

          اوکه فقط به خاطر من شعر می سرود

          حــــالا برای مردن من نذر کرده است

   باران که گرفت قطره شد تا گم شد

   درخويش شکست ودرشماها گم شد

                او را که هنـوز يادتان می ايـــــــــد

                يک روزهمين موقع همين جا گم شد

                        من مثل غروب بی تو دلتنگــم دوست

                           با نبض تگاه تو هماهنگم دوست

                       می ترسـم از اينکه من بميرم و تو هم

                         باور نکنی که بی تو دلتنگم دوست

       چشــمم که با نگـــاه تو در گير ميـشود

                      گويا نمک نخورده نمک گير ميشود

     امـــروز اگر نبیـ...؛ نه ؛ ... بيا تا ببينمت

                      دل دل نکن؛ بيا ؛به خدا دير ميشود

 انتظار،ثانيه اش عمر نوح است وسالش....... 

مهمان غروب خسته بودم آمد  

در ساحل شب نشسته بودم آمد

              ديروز که با سکوت تنها بودم 

              اورا که شبی شکسته بودم آمد